Student blog — 12/09/2026

ดังนั้นครูและผู้ปกครองต้องเข้าใจกลไกการเกิดความเครียดของเด็กและเยาวชน หลังประสบเหตุการณ์สะเทือนขวัญจนเกิดบาดแผลทางจิตใจ และต้องร่วมมือกันเพื่อหาแนวทางดูแลช่วยเหลือเด็กและเยาวชนเหล่านี้ หากเด็กและเยาวชนไม่ได้รับการช่วยเหลือที่ทันเวลา อาจเกิดผลกระทบที่ตามมา ซึ่งผลกระทบนี้สามารถเกิดขึ้นกับเด็กและเยาวชนได้ทั้งระยะสั้นและระยะยาว ในระยะแรกจะสังเกตเห็นเด็กและเยาวชนมีอาการเครียดอย่างเฉียบพลัน เช่น อาการหวาดกลัว นอนไม่หลับ ฝันร้าย ส่วนในระยะยาวอาจพัฒนาเป็นการเจ็บป่วยด้วยโรคจิตเวช เช่น โรคเครียดหลังเหตุการณ์สะเทือนขวัญ (Post-Traumatic Stress Disorder: PTSD) โรคซึมเศร้า โรควิตกกังวลเรื้อรัง จนส่งผลกระทบต่อเด็กและเยาวชน จนสูญเสียความสามารถในการเรียน การทำงาน และการใช้ชีวิตประจำวัน ส่งผลให้สัมพันธภาพในครอบครัวและสังคมลดลง
สัญญาณเตือนที่อาจพบได้ในเด็กและเยาวชนหลังประสบเหตุการณ์สะเทือนขวัญ

- การปฐมพยาบาลทางจิตใจเบื้องต้น ครูและผู้ปกครองรวมถึงผู้ดูแลใกล้ชิด เป็นกลุ่มที่มีความสำคัญที่สุดในระยะแรก วิธีปฏิบัติต่อเด็กและเยาวชน ดังนี้
- 1.1 สร้างความปลอดภัยทางด้านกายภาพและด้านจิตใจ ด้วยการโอบกอดเด็กและเยาวชนและสัมผัสอย่างอบอุ่น อ่อนโยน เพื่อลดความตื่นตระหนก
- 1.2 รับฟังเด็กและเยาวชนอย่างใส่ใจ เพื่อให้เด็กและเยาวชนได้ระบายความรู้สึก
- 1.3 ให้เด็กและเยาวชนหลีกเลี่ยงการเสพสื่อหรือข่าวที่เกี่ยวข้องกับเหตุการณ์ที่เผชิญ
- การดูแลชีวิตประจำวัน เพื่อช่วยให้เด็กและเยาวชนลดการตื่นตัวจากภัยคุกคาม เช่น
- 2.1 ปฏิบัติกิจวัตรประจำวันตามเดิม เช่น เวลาตื่น เวลานอน และการรับประทานอาหาร
- 2.2 ผ่อนความเครียดทั้งด้านร่างกายและด้านจิตใจ โดยใช้กิจกรรมศิลปะบำบัด เช่น วาดภาพหรือปั้นดินน้ำมันเล่นกีฬา หรือสอนเทคนิคเพื่อการผ่อนคลาย เช่น การฝึกหายใจเข้า-ออกช้าๆ
- หากเด็กและเยาวชนยังมีอาการฝันร้าย กลัวอย่างรุนแรง หรือพฤติกรรมเปลี่ยนไปนานเกิน 2-4 สัปดาห์ ควรรีบส่งพบผู้เชี่ยวชาย เพื่อรับการบำบัดต่อไป
ผู้เขียน: ผู้ช่วยศาสตราจารย์อันธิฌา สายบุญศรี




